دانه هاي اشك از چشمم بيرون مي زند

چون قطار مورچگان از چشمان مرده 

نكند اشك نيستند

مورچه اند اينها

نكند مرده ام در حسرت تو ؟؟

سلام ماهي كوچولو

شنيدم مسافر جنوبي خيلي خوشحال شدم

ما هنوز هم دوستهاي خوبي هستيم . لطفا يه شماره برام بزار و مهمون نوازي ما رو امتحان كن . ما هم باور كرديم كه تو بزرگ شدي .

تو ایران جشنه و سوریه جنگه

پیاپی ناله ی توپ و تفنگه

خدا پشت و پناهت ماهی ریزه

دلت دریا باشه سال نهنگه

سال نهنگ مبارک ماهی کوچولو

 ۱-

برای تو خود را عریان کرده ام

دیگر کفشم کجاست که در ان ریگی باشد یا نه ؟

من دوستت دارم را زیر نور ماه به تو گفتم تا حتی دست سایه ام رو نکرده نمانده باشد .

۲-

بی خستگی ترانه ات را می خوانم وبوسه بوسه دلت را می بوسم

سپیده که به پنجره می زند خوشبخت ترین بد خواب جهان بوده ام

چشم هاي آبي ، بي قرار دخترك
يا نگاه قرمز ، مرگبار دخترك

يك نگاه تاروسرد، آتشي زجنس درد
در بلور روشن  بي غبار دخترك

آن خطوط رنگ رنگ ، يك زمينه قشنگ
عاقبت مرا كشيد در حصار دخترك

دل به يك چراغ سبز مي دهم به سبزي
خنده هاي مخفي آشكار دخترك

يك قرار خنده دار ، بين من وچشم او
آن دو چشم آبي ، بي قرار دخترك

ساعتم تمام شب داد مي زند و باز
مانده يك سكوت سرد تا قرار دخترك

صبح مي رسد وشب مي شود براي من
در ميان برزخ انتظار دخترك

آن تمام داستان ، مي رود وسهم من
يك رمان ناتمام شاهكار دخترك

دخترك بمان نرو، مي رود ويك جسد
مانده از تنم به جا يادگار دخترك

مي رود و مي روم تا كه ماندني شوم
چون وفاي يك صليب بر مزار دخترك

مي رود و باورم باورش نمي شود
فصل سرد يك عبور از كنار دخترك

جذر و مد حادثه ها ماه شد
ساحل دریا زده گمراه شد

اوکه نگاهش همه الوند بود
بی خبر از توطئه ئ چاه شد

تکه شهابی به بلندای روز
محو هراس شب کوتاه شد

باورمان نیست ولی لحظه ای
آنچه نبایست به ناگاه شد

در طلب ماهرخی یک پلنگ
طعمه اندیشه ئ روباه شد

آینه ای چون دل باران زلال
حیف که قاب کدر آه شد

عیب ندارد دلکم آفتاب
جذر ومد حادثه ئ ماه شد

در من کاسه ی شیر داغ سر می رود

اسبی چرا می کند

سگی چرت می زند

امسال چادرش را در قلب من برپا کرده

دختر ایل شاهسون !!!

 2

   دارم  سقوط می­کنم. شبیه سنگی که انداختی وسط آبگیر بزرگ پارک آزادی، گم شده­ام گم. یادت هست. سنگ فرو رفت در آب و موجی آرامش آبگیر را به هم زد و دایره­ ای جان گرفت در دل آب که  هی دارد بزرگ و بزرگتر می­شود و  من از همان روز مدام دارم فرو می­روم.

 نمی دانم چرا گریه­ ام گرفته بود بیخود. تقصیر گوگوش بود شاید.

 -          " در پی آهوی عشق صیاد آواره شدم؛ تا کجا باید دوید؛ یا رب بیچاره شدم."

 دلم به حال خودم سوخت و کم مانده بود شبیه مادر مرده­ ها های­ های گریه کنم. داشتم بیچاره می­شدم. خوب  می­دانستم. آمده بودی که تمامش کنی. خواستم آبروداری کنم. چشم­هایم را دزدیدم از تو.

-          مرد باید قرص باشد بابا.

  رفتم لب آبگیر که قرص باشم. یک سنگ برداشتم و همه­ ی سنگینی یک مرد را پرت کردم در دل آب و همچنان دارم فرو می­روم. همان جایی که همیشه تو می­ انداختی. مرغابی­ ها به سمت حاشیه آبگیر شنا کردند از ترس. دلم آشوب شد.

-           فراموش میکنی جانم. کافی است نباشی!!

می­بینی آهو پسر؟

 دروغ می­گفت دکتر اردلان. سی سال است که نیستم و کافی نیست. می­روم و هیچ از تو دور نمی­شوم.

-          " دنیا نباشد. فقط کوچه­ ای باشد و باران و من که سیر تماشایت کنم."

-          " یک شب دلی به مسلخ خونم کشید و رفت."

  بخوان. باز هم از این شعرها برایم بخوان. نه اینکه شعر، دوست داشته باشم، نه. تو را دوست دارم. صدای تو را دوست دارم. هر چه که بگویی. هرچه که بخوانی. کاش می­گذاشتی ضبطش کنم. خاطره    می­شود یک روز.

 -          نه؛ کلاغ­ها اگر بفهمند چه.

  آخر یک روز هلاک می­شوم آهو پسر،هلاک. از دست تو که با هر بارانی قصد جانم را می­کنی. باران لطافت  تو را می­بارد. تشنه که باشی سیرابت خواهد کرد. مرده اگر باشی چه. دلم می­خواهد قحطی بیاید آهو پسر ، قحطی. راستی اینجا تابستان­ها هم باران می­آید.

 برای ریحان حالا چه می­خوانی. بزرگ شده حتما. می­دانم.

-          آهویی دارم خوشکله فرار کرده ز دستم.

-          دوریش برام چه مشکله کاشکی اونو می­بستم.

 هنوز هم کیف­ ات را پر می­کنی از بادام. دلم بادام می­خواهد.

-          آخرین بادام اگر تلخ باشد چه؟

-           باشد سهم من.

 راستی راز بادام تلخ را می­داند ریحان.

.........

1 

     می­خواهم برای هانی بنویسم و از نارنجی که سینه­ی قبرستان کاشته­ایم. این را سر سطر می­نویسم تا فراموشم نشود و هر جا که گیر افتادم و گم کردم سر نخ را، برگردم سر سطر و یادم بیفتد که داشتم از چه می­گفتم .

از خودم شروع می­کنم. مادرم می­گوید؛ پرت. اوایل اخم می­کرد و سخت می­گرفت.  بعدها یاد گرفت که غصه بخورد اما زیاد پا پی­ام نشود.  

پدر اما رو نمی­کند. تودار است و قرص.

-          مرد باید محکم باشد بابا، ستون.

-          تا کجا؟ تا آوار؟

هانی اما اخم می­کند و قلاب می­اندازد و تمام ماهی­های عالم را جمع می­کند یکجا در ­آن دو چشم کبود. مثل رهبر ارکستری که پشت به جمعیت ایستاده باشد. فرمان می­دهد به ماهی­ها و اخم می­کند به من. با چوبی که به رقص درمی­آورد و کیش می­دهد ماهی­هایی را که پشت به من، آمده­اند که بروند؛ دور شوند. دم بجنبانند و بازی کنند و قلقلک ­بدهند دریا را و در یک آن، فرسنگ­ها دور ­شوند و من بمانم تنها، وسط ازدحام رنگ پارچه فروشی­ها و بوی دارچین و ادویه­جات عطاری­های بازار وکیل؛ بی­مادر. بی­پناه.

-          می­خواهم که زورقی باشم برای تو...

-          برای من؟؟؟  

-          هااااااای، گم شده­ای باز؛ نیستی؟

 برای گروه سنی الف. مترسک گفت نمی­توانم که پا به پای تو بیایم و کلاغ پر کشید و رفت.

 دکتر اردلان که قرار است مرا درمان کند؛ فقط می­خندد و نسخه­ای می­پیچد برای مادرم. مریض شده است، از دست من. حرف­هایی می­زند که لازم است از اتاق بیرون آمده باشم وقتی که می­گوید.

مادرم همیشه راست می­گوید و این یک قانون است. مثل پیرزنی که اسفند دود می­کند و ورد می­خواند و در یک کاسه مسی آب به خوردم می­دهد و آینده را از روی قرآن می­خواند.

-          خانم جان، دو تا معجزه می­بینم.

-           دوتا؟     

حواس­پرت­تر از خودم سراغ ندارم. هی یادم می­رود. هي جا می­گذارم. هي گم می­کنم. مانده تا بفهمي كه چه مي­گويم. همه چیز از بازار وکیل شروع شد. راسته­ی سرای مشیر. این را فقط مادرم خوب می­داند، من و طاق­ ضربی­های بلند بازار وکیل که جا داده­اند تنهایی و رنگ پریدگی شبهی شش ساله را یک جایی میان هشتی­های آجری و  طاق­ گنبدی­های بلند.

ادامه دارد ....

سلام ماهی کوچولو ( البته خودش می­گه بزرگ شده)

داریم به روزهای آخر سال نزدیک می­شیم. از تمام سفره هفت سین، ماهی گلی­اش رو خیلی دوست دارم. شیرازی­ها به ماهی هفت سین می­گن ماهی گلی. یک سال دیگه هم گذشت. خیلی وقته ازت بی­خبرم. اینهایی که دارم می­نویسم گلایه نیست. یه جورایی درد دله. یه روشی واسه اینکه غصه­ها تلمبار نشه رو دلم. یه مسکن. یه جور آرام بخش.

برگشتی و گفتی، نه. خوب کردی. اینو همیشه گفتم. هر کاری که کردی. به زور که نمی­شد. دوست داشتن رو می­گم. آدم یا یکی رو دوست داره یا نداره. خب تو نداشتی. جرم که نیست. از اول هم قرارمون همین بود. نبود؟

هر کسی می­دونه با دل خودش. راحت نیست. یعنی سخته. زیادی سخته. هنوزم قد و بالات یادم می­افته چشمهام پر از اشک می­شه. من انتخابمو کردم . یا تو یا ... نترس؛ بچه که نیستم. منظورم تنهاییه. دلم می­گیره اما تو نگران نباش. از پسش برمیام. دیگه یاد گرفتم. تنهایی خیلی چیزها رو بهم یاد داده.

دیشب یه خواب عجیب دیدم. با وجود اینکه هیچ  جای خوابم حضور نداشتی، نمی­دونم چرا همش یاد تو می­افتم. شاید به خاطر دریا باشه. خواب دیدم کنار دریام و قراره سونامی بیاد. باد کلی از درخت­ها رو شکسته بود. خس و خاشاک تو هوا معلق بود و یه غبار غلیظ هوا رو تیره کرده بود. رسانه­ها پشت سر هم هشدار می­دادن که مردم تا می­تونن از دریا فاصله بگیرن و به سمت بلندترین جاها برن. همه داشتن فرار می­کردن اما من برخلاف همه داشتم به سمت ساحل می­رفتم. یه کلید رو کنار ساحل جا گذاشته بودم که هر طور بود باید برمی­گشتم و برش می­داشتم. یادم نمی­یاد کلید کجا بود و چرا کنار ساحل جا گذاشته بودم اما اونقدر برام مهم بود که حاضر بودم بمیرم اما بدون اون کلید فرار نکنم.

ترس تو نگاه مردمی که داشتن فرار می­کردن جا خوش کرده بود. طوری نگاهم می­کردن که انگار دارن به یه مرده­ی متحرک نگاه می­کنن. کسی از این که زنده می­مونه مطمئن نبود اما همه از این که من خودم رو به کشتن می­دم مطمئن بودن.

به ساحل نزدیک شدم. اونقدر نزدیک که می­تونستم کلید رو ببینم. اما ناگهان یه موج بلند از راه رسید و پاهام از روی شن­های کنار ساحل کنده شد. تمام مدت یه فریادی تو گلوم خفه شده بود. هر چقدر تلاش می­کردم داد بزنم، نمی­شد و یک دفعه انگار جان گرفته باشم با تمام وجود داد زدم و بیدار شدم. هنوز پاهام رو زمین بود و نفس می­کشیدم. هوای خونه سرد بود و من عرق کرده بودم.

بیچاره اون دوستم که اون شب پیش من خواب بود. خیلی ترسیده بود. با اون دادی که من نصف شب کشیدم. انگار جن دیده باشه. سفید شده بود. مثل کسی که به صورتش گچ پاشیده باشن. حال و روز من هم چندان بهتر از دوستم نبود.

ماهی گلی !

گمت کردم. وسط یک سونامی. تو کلید شادی زندگی من بودی. اگرچه هرگز مال من نبودی اما امید به اینکه میشه با تو بود و تو را داشت حسی رو در من زنده نگه داشته بود شبیه زندگی !

یادت باشه که هنوزم حاضرم به خاطرت به سمت سونامی مشکلات برم. حتی اگه راه برگشتی نباشه.

کلید شادی زندگی من که گم شده اما با تمام وجود امیدوارم خنده مهمان همیشگی لب­های قشنگ ماهی گلی من باشه. هر جایی که هست. از این جا به بعدش رو نامحرم ها نخونن. لطفن.

عزیز دلم !

دانشگاه و اصفهان همیشه برام زنده خواهد بود. زنده و زلال و جاری ...  سال نو مبارک زندگی !

کسی که به نام مهر متولد شده

مهرزاد             

آرامتر سکوت کن

صدای بی تفاوتی هایت آزارم می دهد .